ARTYSTKA POSZUKUJĄCA - OLGA BUKOWSKA

WSZECHSTRONNOŚĆ SPOWODOWANA CHĘCIĄ DOTKNIĘCIA WSZYSTKIEGO TEGO CO MOŻLIWE, CO DAJE PEŁNIĘ SZCZĘŚCIA, SATYSFAKCJI, CO TEŻ SPOWODUJE SWOISTE OBNAŻENIE SIĘ, BO SZTUKA OBNAŻA Z EMOCJI, A WIĘC WNĘTRZA. TAK MOŻNA BY BYŁO W PIERWSZYCH SŁOWACH POWIEDZIEĆ O OLDZE BUKOWSKIEJ I JEJ TWÓRCZOŚCI.

 

Urodzona w Kijowie w 1979 r. artystka dziś mieszka w Rzeszowie. Tutaj studiuje i pracuje, pogłębiając w dalszym ciągu swój warsztat. Poszukuje w różnych technikach, stylach, zasadach podejścia do malarstwa i sztuki w ogóle. Wielka miłośniczka muzyki, tańca i natury. Piękna kobieta, która zachwyca nieprzeciętną słowiańską urodą. W Oldze płynie mieszanka krwi rosyjskiej, ukraińskiej, polskiej, rumuńskiej i fińskiej. Jej inspiracje oscylują wokół kultury wschodnio- i zachodnioeuropejskiej, a kontemplując prace Olgi widać wyraźnie różną tematykę, nie tyle wynikającą z problematyki przez siebie podejmowanej, co przede wszystkim z różnych momentów z życia człowieka. Bowiem to człowiek jest podstawowym studium Olgi. Swoistym centrum uprawianej sztuki. To ten fenomen świata ją interesuje, zajmuje i wielce zastanawia. Gest, mimika, wzrok, proporcje i kształty, a także ułożenie ludzkiego ciała, emocje, wnętrze, cechy charakteru, myśli, pragnienia i potrzeby. Olga nazywa siebie humanistką i należy jej przyznać rację.

b1

JAK LAUFER

Ktoś stojący z boku i obserwujący Olgę w trakcie jej pracy albo tuż po jej ukończeniu oraz mający możliwość zapoznania się z jej twórczością, bez skłamania stwierdzi: skoczek stylistyczny. Co to może oznaczać? W tym przypadku tyle, że Olga podejmuje się w twórczości nie jednego czy dwóch stylów, w których tworzy swe dzieła. Artystka stara się poszukiwać wykorzystując kilka na raz stylistyk. To nie wszystko. Prezentuje w swej twórczości kilka technik malarskich, a także form sztuki. Jak prawdziwa humanistka, którą interesuje fenomen człowieka, jako najwybitniejszego zjawiska na świecie, ma potrzebę wyrażenia się we wszelki możliwy sposób o nim. Olga jest zafascynowana malarstwem przełomu XIX-XX w. zarówno polskim jak i rosyjskim czy zachodnioeuropejskim. Pytana o inspiracje w tej kwestii, wymienia niemalże jednym tchem Boznańską, Krzyżanowskiego, Wyspiańskiego, Kollwitz, a także Fechina, Korowin czy Sierowa. Jej inspiracje krążą też wokół rodzimej kultury ukraińskiej i rosyjskiej, a szczególnie wokół folkloru, byliny czy ikony prawosławnej. Na szczególną uwagę zasługuje niezwykle kolorystyczny, a przez to wyjątkowo przykuwający uwagę cykl obrazów, których tematem głównym jest rajski ptak. To z kolei motyw zaczerpnięty z byliny rosyjskiej, ikony, a wszystko w stylistyce nawiązującej do secesji. Jednakże to impresjonizm jest tą stylistyką, do której nawiązuje Olga najchętniej, lub z którą chciałaby być identyfikowana. Ponadto w wielu dotąd stworzonych dziełach daje się wychwycić modernizm, ale też abstrakcję, jak choćby
w cyklu obrazów inspirowanych twórczością dzieci, z którymi między innymi współpracuje w swym londyńskim studio.

 

 

SZTUKA PONAD WSZYSTKO

Olga Bukowska oddaje się sztuce całą sobą. Pochodzi zresztą z rodziny, w której rodzice ukończyli akademie sztuk pięknych. Od dzieciństwa zajmowała ją tylko i wyłącznie sztuka. Mówi, że nie miała zabawek, jak na małą dziewczynkę przystało. Żadna lalka, miś czy hula hop. Miała pędzle, farby, sztalugi i albumy, które non stop wertowała. Od samego początku była zainteresowana człowiekiem. To on przewijał i przewija się nadal w jej twórczości. Chyba też miejsce zamieszkiwania sprzyjało jej rozwojowi w dziedzinie sztuki. Wychowywała się w Moskwie, która jest jedną ze stolic artyzmu. Kształciła się w pantomimie, muzyce cerkiewnej i klasycznej, ale wciąż szlifowała swój warsztat malarski. Wszystkie obierane przez nią dziedziny wykrystalizowywały jeszcze większe pokłady wrażliwości, emocji i pragnień. Ujściem okazało się malarstwo, którego styl i technika właśnie z tego powodu jest tak obszerna. Olga doskonale spełnia się w portretach, choć te miewają zacięcie eksperymentu. Na białym płótnie maluje tuszem lub czarną farbą mocno nasączoną wodą, która powoduje nieokreślone skutki. To gra kształtów, zmysłowości, romantyczności, po prostu piękna. Olga jest też mistrzynią szczegółów. Jej spostrzegawczość wyraża się po obcowaniu z rozmówcą albo osobą zauważoną gdzieś w tłumie. Ma potrzebę sportretowania, zatrzymania w czasie i uwydatnienia gestu, mimiki czy też tajemniczego wzroku, który intryguje samą artystkę. Olga z dziecinną ufnością stara się odnaleźć w człowieku to, co dobre oraz idealne, oddziela brzydotę i brutalność, a na ich miejsce wstawia delikatność ludzkiej duszy i ciała. Jej sztuka jest odzwierciedleniem osobowości, natury poszukiwacza, który ma potrzebę odnalezienia pustej niszy i wzbogacenia jej w najpiękniejsze ludzkie cechy widziane tylko okiem artysty malarza.

JAKUB PAWŁOWSKI

 

 

Powrót na górę